یا قائم آل محمد

 1.حقّ پسرعموها
 مردي از سرزمين عراق، اموالي را به ناحية مقدسة صاحب الزمان(ع) رسانيد، پذيرفته نشد و به او گفته شد:
 أخرج حقَّ ولد عمِّك منه و هو أربعمائه درهم.
حق پسر عموهايت را، كه 400 درهم است، از اين مال خارج كن.
آن مرد، ملكي از عموزادگانش در دست داشت كه در آن شريك بودند و او حق آنها را نگه داشته بود. چون حساب كرد، حق عموزادگانش از آن مال همان چهارصد درهم بود، آن مقدار را بيرون كرد و بقيه را فرستاد، پذيرفته شد

۲. نياز به كفن
علي بن زياد صيمري به امام عصر(ع) نامه‏اي نوشت و تقاضاي كفني كرد، حضرت براي او مرقوم داشتند:
إنَّك تحتاج إليه في سنة ثمانين.
تو در سال 80 به آن احتياج پيدا مي‏كني.
و او در سال 80 مرد و چند روز پيش از وفاتش، [كفن را] براي او فرستادند

۳. دستبند قلابي
علي بن محمد مي‏گويد: ابن عجمي، ثلث دارايي خود را نذر ناحية مقدسة حضرت صاحب(ع) نمود و سند آنرا نيز نوشت، ولي پيش از آنكه آن ثلث را خارج كند، بخشي از اموالش را به پسرش، ابي مقدام، داد اما كسي از آن آگاه نبود؛ توقيعي از جانب حضرت(ع) به او رسيد كه:
فأين المال الّذي عزلته لأبي المقدام؟
[سهم نذر ما از] مالي كه براي ابي مقدام كنار گذاشتي چه شد؟

۴. نام و نسب غيرواقعي
نصربن‏صباح مي‏گويد: مردي از اهالي بلخ، پنج دينار را توسط رساننده‏اي به جانب امام زمان(ع) فرستاد و نامه‏اي نوشت كه نام خود را در آن تغيير داده بود. رسيدي از سوي آن حضرت(ع) به نام و نسب اصلي وي، به همراه دعاي خير برايش صادر شد.

 
۵. درخواست نانوشته
ابي محمد ثماني مي‏گويد: دربارة دو مسئله به امام عصر(ع) نامه‏اي نوشتم و مي‏خواستم تا راجع به مسئله سومي نيز بنگارم، اما با خود گفتم: شايد آن حضرت(ع) اين مسأله را پسنديده نشمارند؛ و توقيعي صادر شد كه در آن به دو موضوع و موضوع سوم، كه فقط در دلم بود و آنرا ننوشته بودم، پاسخ گفته بودند.

                                                                                                   التماس دعا

                    وجعلنا من خير اعوانه وانصاره

                                           والمستشهدين بين يديه

                     برحمتك يا ارحم الراحمين

                                                التماس دعا

بيشتر ياران حضرت قائم،جوانند؛ آنگونه كه امير سخن، على عليه السلام بدان بشارت داده است:

«ان اصحاب القائم شباب لا كهول فيهم الا كالكحل فى العين أو كالملح فى الزاد، و اقل الزاد الملح»

«ياران قائم جوان هستند. در ميان آنها پيرمرد يافت نمى شود به جز مانند سرمه در چشم و نمك در طعام، كه كمتر از هر ماده در طعام نمك آنست»

موعود نيز هم خود «جوان» است، و هر چند كه صدها سال از حيات او گذشته، ليك به اعجاز الهى، سيمايش به مانند جوانى خوش چهره مى ماند. امام حسن عليه السلام در بيان اين نكته مى فرمايد:

«خداوند مهدى را به قدرت خويش در سيماى جوانى كمتر از چهل سال آشكار و ظاهر مى كند»

برگرفته از کتاب جوانان یاور مهدی

         به تماشاى طلوع تو، جهان چشم به راه

                                         به اميد قدمت، كون و مكان چشم به راه  

      به تماشاى تو اى نور دل هستى، هست.

                                      آسمان، كاهكشان، كاهكشان چشم به راه

                                                                                      التماس دعا 

عارفان بالله و استوانه های اخلاق كه در طریق سلوك الی الله از خود رسته و به خالق پیوسته اند؛ این همه را وامدار عنایات و توجهات آن امام یگانه دانسته و می دانند. از این روست كه می كوشند تا هماره در مجرای فیض بخشی ولی اعظم خدا قرار گیرند.

حكایت اینان را با او چونان حكایت ذره و آفتاب است؛ ذره در روشنای آفتاب بالا می رود تا به وادی خورشید راه یابد.

این جماعت، محبت آن یار دلنواز را برای دیدار دلدار خویش بر گزیده اند. با وی آنچنان مانوسند كه گویی حضور و غیبت آن محبوب بی همتا نزدشان یكسان است. نشست و برخاستشان با اوست، دم زدنشان از اوست، تپیدن نبضشان برای اوست. عشق و عیششان یادكرد نام اوست، وام از دم مسیحایی او می گیرند، و راز از لب اهورایی او می جویند، مشكلات خویش را بر وی عرضه می دارند و ... 

سرانجام اوست كه گره از كار فرو بسته شان می گشاید...

آری! حكایت این دلدادگی و دلبردگی بسی نكته آموز و شوق انگیز است. و در این میان، سهم شما كه قدم رنجه كرده‌اید و بر سر این پنجره پا نهاده اید. زرین برگهایی است از آن تشرفات روحانی و مشاهدات وجدانی كه به فضل خدا آهسته و پیوسته تقدیم حضورتان خواهد شد.

و اینك نخستین گزارش از این بزم حضور، برای آنانكه نسخه شفابخش دلها و سرمه جلابخش دیده هاشان را در این محافل انس و قرب می جویند.    التماس دعا

                              پر بغض جمعه های بی صدا و نا امید

                           خیلی خستم... باورم کن دنیا زندونه برام

تو همون حس غریبی که همیشه با منی.... تو بهونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی

       تو امید انتظاری تو دلهای ناامید .......... مثل دیدن ستاره تو شبهای ناپدید

             شاید این جمعه بیاید ................ شاید..شاید...شاید !!!

خالی سفره زمین...دست سخاوت تو کو؟؟؟....زخمیه شونه های عشق...مرحم رحمت تو کو؟؟؟

                                     تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

  گفتند غروب جمعه خواهی آمد

                                       آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم

                                             التماس دعا